Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ

Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ

Ο Προκόπης Γεωργίου, πρώην ανώτερος αστυνόμος, επισημαίνει τι φταίει για τη βία στην κοινωνία μας.

Ζούμε σ’ έναν κόσμο βίας. Η κοινωνία μας καθημερινά γίνεται μάρτυρας ποικίλων μορφών βίας. Φθάσαμε στο σημείο να αισθανόμαστε τη βία, την κάθε μορφή της, σαν μια φυσική και αυτονόητη κατάσταση. Τούτο που επεσυνέβη στη Λάρνακα πρόσφατα, με τη δολοφονία ενός παιδιού εννέα χρόνων από το αδελφάκι του, δεκατριών χρονών, είναι πρωτάκουστο για τα χρονικά αυτού του τόπου.
Είπα και έγραψα πολλά άρθρα για κάθε μορφή βίας. Για ακόμη μια φορά θα τα πω καθαρά και σταράτα, λίγα λόγια και ας προβληματιστούν οι αρμόδιοι. Οι λόγοι που προκαλούν, συντηρούν και επιτείνουν το κλίμα αντικοινωνικής συμπεριφοράς είναι πολλοί και σύνθετοι. Πρώτον η μάστιγα των ναρκωτικών, δεύτερον η έκπτωση και χαλάρωση των ηθών και των οικογενειακών δεσμών, τρίτον η κρίση των αξιών κ.τ.λ. Θα σταθώ ιδιαίτερα σε ένα σημείο και θα σκιαγραφήσω τον ρόλο της οικογένειας. Οι γονείς σήμερα δεν αποτελούν πια πρότυπα προς μίμηση αλλά, συχνά, προς αποφυγή. Τα παιδιά δεν ενστερνίζονται πια τις ιδέες των μεγάλων, αλλά τις καταδικάζουν άκριτα. Η οικογένεια υποχωρεί στο κάθε τι, στις ορέξεις των παιδιών, και δεν διαδραματίζει τον ρόλο που της αρμόζει. Η παιδεία υποτίθεται ότι έχει ανθρωποπλαστική δύναμη, όμως, αποδεδειγμένα, δεν έχει καταφέρει κάτι το ουσιαστικό. Οι νέοι μας, μια μερίδα τουλάχιστον, έχουν αποθρασυνθεί. Παράγοντες, δηλαδή, οι οποίοι από τη φύση τους δεν είναι δεκτικοί αντιμετώπισης βραχυπρόθεσμα ούτε καν μακροπρόθεσμα, με τη λήψη δηλαδή οποιωνδήποτε μέτρων κοινωνικής πρόνοιας ή εγκληματο-προληπτική πολιτική, εφόσον αυτά δεν συνοδεύονται από τη λήψη τολμηρών και σταθερών προληπτικών αστυνομικών μέτρων. Όχι πως ένας τέτοιος συνδυασμός αντιμετωπίζει το πρόβλημα άμεσα, αλλά οπωσδήποτε οδηγεί στην ανάσχεση της ροπής προς το έγκλημα. Είμαι σαφής και κατηγορηματικός, η μακρά περίοδος κατά τη διάρκεια της οποίας οι ειδικοί, οι εγκληματολόγοι, ποινικολόγοι και πλείστοι άλλοι γαλαζοαίματοι αναλυτές μιλούσαν μόνο για τα δικαιώματα των παρανομούντων. Επέστη ο χρόνος όλοι αυτοί να μιλούσαν ότι επί των ημερών μας διαφαίνεται μια αλλαγή του κέντρου βάρους ανάμεσα σε θύτες και θύματα, με εξασφαλισμένη την αναγκαία ισορροπία ανάμεσα στην ελευθερία και στην έννομη τάξη, ασφαλώς στο πλαίσιο πάντα του πρωταρχικού ρόλου του κράτους, που είναι η προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Δεν ετάφη ακόμα το μικρό αγγελούδι της Λάρνακας και άρχισαν οι «ειδικοί» να μιλούν για το παιδί-θύτη, μπας και στοχοποιηθεί. Πέραν τούτου, συχνά-πυκνά ακούμε από διάφορους «μη το παιδί», γιατί ο δάσκαλος το πρόσβαλε, γιατί «τράβηξε το αφτί» και πολλά άλλα γιατί. Φτάσαμε στο κατάντημα οι δάσκαλοί μας, οι καθηγητές να ζητούν ασφάλεια στα σχολεία γιατί κινδυνεύουν από τα… παιδιά! Τα αίσχη που επισυμβαίνουν στην Κακοπετριά με πρωταγωνιστές τα… παιδιά είναι… αθώα. Ντροπή στους πρωταγωνιστές, ντροπή και στους γονείς τους. Τι μέτρα παίρνουν; Ορθά οι καθηγητές αρνήθηκαν να τους συνοδεύουν. Τώρα είναι η ώρα των πολιτών, των γονιών, δεν είναι η ώρα της Αστυνομίας και, αν ποτέ η Αστυνομία χρειαστεί να επέμβει, η επέμβασή της να είναι δυναμική και ο νόμος να πρυτανεύει. Οι ηθικές εκκλήσεις δεν έχουν θέση. Η φιλελευθεροποίηση και η ανεξαρτητοποίηση είναι δύο χαρακτηριστικά που διέκριναν τους νέους της σημερινής εποχής, ξεχνώντας ή αγνοώντας ότι για όλα έχει μέτρο. Οι νέοι σήμερα έχουν ανάγκη από ηθικά ερείσματα και από… φωτεινά πρότυπα για να επιδείξουν θάρρος ανυποχώρητο, προκειμένου να υιοθετήσουν και εφαρμόσουν ανώτερες αξίες και ιδανικά. Σήμερα στην κοινωνία μας υπάρχουν ζευγάρια που είναι ακατάλληλα να αποκτήσουν οικογένεια. Σε πλείστες χώρες οι πολίτες, για να κάμουν οικογένεια, περνούν από μια σειρά διαλέξεων, να μάθουν για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών κ.τ.λ. Επ’ αυτού, κατ’ εμέ, είναι έργο της Εκκλησίας, τα πάντα να μην τα περιμένουμε από το κράτος. Τώρα, όσον αφορά στη φροντίδα των παιδιών από τις κοινωνικές υπηρεσίες του κράτους, παραπέμπω τους αναγνώστες στο άρθρο του κ. Γιώργου Καλλινίκου στην εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος», τις 8/11/2018, επί του οποίου συμφωνώ και πλειοδοτώ. Πολύ καλά το λέει. Σ’ αυτόν τον τόπο παρατηρούνται σοβαρά ελλείμματα ευαισθησίας. Στο υπουργείο Εργασίας, στην αρμοδιότητα του οποίου υπάγονται οι διάφορες κοινωνικές υπηρεσίες, προΐσταται μια εξαίρετη υπουργός, η οποία ενίοτε χρειάζεται μαστίγιο για να ευαισθητοποιήσει μερικούς των υφισταμένων της, που είναι άχρηστοι. Ωσ κατακλείδα, επιτρέψετε μου, φίλοι αναγνώστες, να ανατρέξω στη μυθολογία και να υποδείξω ότι στη «Θεογονία» του Ησίοδου, το Κράτος και η Βία είναι αδέλφια, παιδιά της φοβερής και τρομερής Στύγας, που βοήθησαν τον Δία στην πάλη του για την κατάκτηση της θεϊκής εξουσίας. Είναι έννοιες αλληλένδετες: Το κράτος σημαίνει τη δύναμη, την ισχύ, ενώ η βία σημαίνει τον εξαναγκασμό. Το κράτος χωρίς τη βία είναι νοητικά ανύπαρκτο και η βία χωρίς το κράτος δεν έχει λόγο ύπαρξης. Κοινωνίες αγγέλων στην εποχή μας δεν υπάρχουν, χρειάζεται και κάτι άλλο και αυτό το κάτι άλλο ο καθένας μας ας το αναζητήσει.
  Προκόπης Γεωργίου    
error: Protected !!